خوش آمدید

خطی کشید روی تمـام سوال ها

تعریف ها، معادله ها، احتمال ها

خطی کشید روی تساوی عقل و عشق

خـطی دگـر به قـاعـده ها و مثال ها

خطی دگـر کشید به قـانون خویشتن

قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها

از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید

خـطی به روی دفتــر خـط ها و خال ها

خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد

با عشق ممکن است تمـام محال ها...

فاضل نظری - کتاب «گریه ها

من آن درسم که روز امتحانش را نمی دانی

همـان آهنگ زیبـا که زبانش را نمی دانی

مرا حل کرده ای پاسخ بدست آورده ای اما

از این ارقـام طولانی یکانش را نمی دانی

نمازی بود در شهـری میـان راه دلبستن

وضو داری ولی وقت اذانش را نمی دانی

مرا چون عید فطری دوست داری، مشکلت اینجاست

به این عیـدی که دل بستی زمـانش را نمی دانی

محبت کافه ای شیک و تماشایی ست در تهران

که وصفش را شنیدی و نشانش را نمی دانی

به خاطر داشتی من را شبیه شعری از حافظ

که ترکیب درست واژگانش را نمیدانی

سید سعید صاحب علم

پس شاخه های یاس و مریم فرق دارند؟!

آری! اگـر بسیار ، اگـر کم فـرق دارند

شادم تصـور می کنی وقتی ندانی

لبخندهای شادی و غم فـرق دارند

بر عکس میگردم طواف خانه ات را

دیوانه هـا آدم به آدم فـرق دارند

من با یقین کافر، جهان با شک مسلمان

بـا این حساب اهل جهنم فـرق دارند...

بر من به چشم کشته ی عشقت نظرکن

پروانه های مـرده با هـم فـرق دارند

فاضل نظری - کتاب «گریه های امپ

ای اشک آهسته بریز که غم زیاد است

ای شمع آهسته بسوز که شب دراز است

امروز کسی محرم اسرار کسی نیست

ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

هر مرد شتر دار اویس قرنی نیست

هر شیشه ی گلرنگ عقیق یمنی نیست

هر سنگ و گلی گوهر نایاب نگردد 

هر احمد و محمود رسول مدنی نیست

بر مرده دلان پند مده خویش نیازار

زیرا که ابوجهل مسلمان شدنی نیست

با مرد خدا پنجه میفکن چو نمرود

این جسم خلیل است که آتش زدنی نیست

خشنود نشو دشمن اگر کرد محبت

خندیدن جلاد ز شیرین سخنی نیست

جایی که برادر به برادر نکند رحم

بیگانه برای تو برادر شدنی نیست

صد بار اگر دایه به طفل تو دهد شیر

غافل مشو ای دوست که مادر شدنی نیست....

از غزلیات شمس تبریزى

نه مغرورم، نه دلسنگم، نه از تحقیر می ترسم

پر از بغضم ولی از اشک بی تاثیر می ترسم

حریفی خسته ام، شطرنج بازی که کم آورده

که از پیچیده بازی های این تقدیر می ترسم

”میایی، چای می نوشی، برایت شعر می خوانم...”

من از سردرد این رویای بی تعبیر می ترسم

هم از تهران پرجمعیت آشفته بیزارم

هم از تنها شدن در خانه ی دلگیر می ترسم

دلم صحرا و دریا را به آتش می کشد روزی

ازین دیوانه، این مجنون بی زنجیر می ترسم.

مردان همه عمر پاره بردوخته اند
قوتی به هزار حیله اندوخته اند
فردای قیامت به گناه ایشان را
شاید که نسوزند که خود سوخته اند

سعدی
 

مایه اصــــل و نسب در گردش دوران زر است
هر کسی صاحب زر است او از همه بالاتر است

دود اگر بالا نشیند کســـر شــأن شــعـله نیست
جای چشم ابرو نگیرد چونکه او بالا تراست

ناکسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست
روی دریا، خس نشیند قعر دریا گوهر است

شصت و شاهد هر دو دعوی بزرگی میکنند
پس چرا انگشت کوچک لایق انگشــــتر است

آهن و فولاد از یک کوه می آیند برون
آن یکی شمشیر گردد دیگری نعل خر است

کــــره اسـب ، از نجابت از پـس مــــادر رود
کــــره خــر ، از خــریت پیش پیش مــــادر است

کاکـل از بالا بلندی رتبــه ای پیدا نکرد
زلف ، از افتادگی قابل به مشک و عنبر است

پادشه مفلس که شد چون مرغ بی بال و پر است
دائماً خون میخورد تیغی که صاحب جوهر است

سبزه پامال است در زیر درخت میوه دار
دختر هر کس نجیب افتـاد مفت شوهر است

صائبا !عیب خودت گو عیب مردم را مگو
هر که عیب خود بگوید، از همه بالا تر است

پیکِ مرگ آمد شبی شوقِ جهانم را گرفت 

تا به خود جنبیدم عزرائیل جانم را گرفت

سرنشین بنز آن دنیا شدم بی گفت و گو 

مرگ در پس کوچه ی دنیا ژیانم را گرفت

رد شدم با پای لرزان از پُلِ تنگِ صراط 

یک فرشته دستهای ناتوانم را گرفت

خواستم وارد شوم در باغِ زیبای بهشت

حضرت هود آمد و نام و نشانم را گرفت

گفتم آن دنیا خودم مأمور دولت بوده ام 

اخم کرد و  کارتهای سازمانم را گرفت

چونکه دانست آن جهان من گیر میدادم به خلق

گیر داد و حس و حال شادمانم را گرفت

بعد با اکراه ما را هم به داخل راه داد

اشتیاق زایدالوصفی امانم را گرفت

باغ سبزی دیدم و انواع نعمتها، ولی

دیدن حور و پری تاب و توانم را گرفت

میگذشت ازدورحوری، گفتم "آی لاو یو" کامان!

دست هابیل آمدومحکم دهانم راگرفت

روبروی حورعینی غنچه شد لبهای من 

حضرت لوط از عقب آمد لبانم را گرفت

سعی کردم تا بنوشم جامی از جوی شراب

حضرت عیسی پرید و استکانم را گرفت

حضرت حوّا به  همراه دوغلمانِ بلوند 

رد شد و کلا لباسِ پرنیانم راگرفت

داشتم با حرص می لیسیدم از جوی عسل

حضرت داود با انبُر زبانم را گرفت

خواستم مجّانی از زمزم بنوشم قدری آب

حضرت موسی بلیطِ رایگانم را گرفت

دیدم استخری پُر از حوری پریدم توی آب

تا شدم نزدیک آنها کوسه رانم را گرفت!

توی یک وان بلورین تخت خوابیدم در آب 

نوح بیرونم نمود از آب و وانم را گرفت

یک پری شد میهمانم، بُردمش پشت درخت 

بچه خوشگل یوسف آمد میهمانم را گرفت

خواستم وارد شوم در حلقه ی اصحاب کهف 

سگ پرید از قسمتِ  پا استخوانم را گرفت

پاتوقِ دِنجی برای عشق و حالم یافتم 

گشتِ ارشادِ بهشت آمد مکانم را گرفت

یافتم اکسیر عمر جاودان را در بهشت

یک نفر اکسیر عمر جاودانم را گرفت

گفتم آخر ای خدا! این گیر دادنها به ما

لذتِ تفریح در باغِ جنانم را گرفت

پاسخ آمد  این سزای اوست که روی زمین 

وقتِ عشق و حال ، حالِ بندگانم را گرفت...

شروین سلیمانی

یکی گفت با صوفیی در صفا

ندانی فلانت چه گفت از قفا؟

بگفتا خموش، ای برادر، بخفت

ندانسته بهتر که دشمن چه گفت

کسانی که پیغام دشمن برند

ز دشمن همانا که دشمن ترند

کسی قول دشمن نیارد به دوست

جز آن کس که در دشمنی یار اوست

تو دشمن تری کاوری بر دهان

که دشمن چنین گفت اندر نهان

سخن چین کند تازه جنگ قدیم

به خشم آورد نیکمرد سلیم

ازآن همنشین تا توانی گریز

که مر فتنه ی خفته را گفت خیز

سیه چال و مرد اندر او بسته پای

به از فتنه از جای بردن به جای

میان دو تن جنگ چون آتش است

سخن چین بدبخت هیزم کش است

جان پس از عمری دویدن لحظه ای آسوده بود

عقل سرپیچیده بود از آنچه دل فرموده بود

عقل با دل روبرو شد صبح دلتنگی بخیر

عقل برمی گشت راهی را که دل پیموده بود

عقل کامل بود، فاخر بود، حرف تازه داشت

دل پریشان بود، دل خون بود، دل فرسوده بود

عقل منطق داشت حرفش را به کرسی می نشاند

دل سراسر دست و پا می زد ولی بیهوده بود

ای دل ناباور من دیر فهمیدی که عشق

از همان روز ازل هم جرم نابخشوده بود

      #فاضل_نظری

کبریای توبه را بشکن! پشیمانی بس است

از جواهرخانه ی خالی نگهبانی بس است

ترس جای عشق جولان داد و شک جای یقین

آبرو داری کن ای زاهد! مسلمانی بس است!!!

خلق دل سنگ اند و من آیینه با خود می برم

بشکنیدم دوسـتان! دشنام پنهـانی بس است

یوسف از تعبیر خواب مصـریان دلسـرد شد،

هفتصد سال است می بارد! فراوانی بس است

نسل پشتِ نسل تنها امتحان پس می دهیم

دیگر انسانی نخواهد بود قربانی بس است...

بر سـر خوان تو تنهــا کفـر نعمت می کنیم!

سفره ات را جمع کن ای عشق! مهمانی بس است!

فاضل نظری - کتاب «اقلیت»

عشق رابیمعرفت ' معنا مکن

زر نداری ' مشت خودرا وا مکن

گر نداری ' دانش ترکیب رنگ

بین گلها ' زشت یا زیبا مکن

خوب دیدن ' شرط انسان بودن است

عیب را در این وآن ' پیدا مکن

دل شود روشن ' زشمع اعتراف

با کس ار بد کرده ای ' حاشا مکن

ای که از لرزیدن دل ' آگهی

هیچ کس را ' هیچ جا رسوا مکن

زر بدست طفل دادن ' ابلهیست

اشک را ' نذر غم دنیا مکن

پیرو خورشید ' یا آئینه باش

هرچه عریان دیده ای ' افشا مکن

پریش شهرضایی